Lof!

Dwa dwa zero dwa
dwa tysiące jedenaście
był pierwszy wpis. I nie był to dobry czas.
Z okazji tego, że minął rok, chciałam Wam bardzo podziękować.

Dziękuję Ci, Dominiko, że pokazałaś mi blog Frustratki.  Frustratko, dzięki, że opisałaś jak poszłaś na spacer z dziećmi, …a może to było śpiewaniu im na dobranoc – „uśnijżesz…uśnij”. Nie pamiętam. Cieszyłam się i współczułam jednocześnie.  Śmiałam się przez łzy. Chlipałam i chichotałam. To było odkrycie na miarę Odkrycia – jednak ktoś nadaje na tej częstotliwości. Jest życie na tej planecie! Tylko spokojnie – pomyślałam.

Nagle zrobił się przeciąg, w dusznym domu przestały się zamykać drzwi i zaczęłyście tu przychodzić: MMartuśka, Karolina, The light princess, Joa, Domnie, Greta, Magda K.  Oprócz Domnie, (którą znam i upijam za każdym razem, kiedy nie jest w ciąży – na oczy Was nie widziałam, ale przecież Was znam, rozpoznaję Was i niech mnie, jeśli za Wami nie tęsknię, jak mnie tu nie ma.

Mam tu takie swoje słupki i statystyki, które są jak ślady na śniegu, szminki na szklankach i puste kieliszki o czwartej nad ranem. Nie wszystkich umiem wymienić, ale jeśli to czytacie, to właśnie Wasze zdrowie, piję teraz winem czerwonym wytrawnym na tę okazję dziś zakupionym.

Chciałam podziękować Joannie, za to, że zlinkowała mój blog na Chustce. Od Ciebie, Joanno, przychodzi tu dużo gości. Dziękuję i czytam. I trzymam kciuki.

Dziękuję blogo-drzwiom, przez które wchodzą inni goście (zaktualizowałam listę linków).

Na koniec coś ciekawego ze statystyk. Niektórzy zaglądają tutaj, bo wpisali w Google kilka słów. Najciekawsze:

depresja nic nie mówię

gapię się w telewizor depresja

nudzi mi się i jest mi trochę smutno

chcę miłości jak na filmach

jak wkurwić męża karmiąca matka

jak wygląda samowar od środka

skąd pochodzi bawełna

dialog pomiędzy gościem a recepcją

pijak z nogą w gipsie

ślimaki sikają sobie na głowę

przetwórstwo skorupiaków

ucieczka ze stodoły

czy mike tyson wierzył w boga?

 

Wszystkie odpowiedzi na blogu.

Lof!

Tylkospokojnie.

Syn na świat

„Siedzisz?” pyta głos mojego brata z telefonu.
O o! Siadam.
„Będziemy mieli…”
O nie! Zrywam się na nogi. Mentalnie się zrywam, bo nogi mam niezrywne. Bo mam zawał serca. Ciąża. Dziecko. Poród szpital krzyk. Dziecko. Noc jak dzień, dzień jak noc. Ciemno. Zimno. Płacz. Jawa jak sen. Dziecko!
„Będziemy mieli psa”.
Psa…
Psa acha.
Cudownie normalnie fantastycznie.
Gratuluję. Tak się cieszę.
(brat ocalony!)

Wieczorem przychodzi sms od Mayi. Długi i cały po niemiecku. Nie znam niemieckiego. Tłumaczę słowo po słowie. Surowy położna rodzić chcieć nie. Rezygnować do domu iść. Walentynki noc syn na świat. Dziesięć palce malutkie. Nos zadarty mały. Radość rodzice.
Maya ma syna. Pomarszczony ssak wylądował bezpiecznie. Cieszy się moja gęsia skóra i mrugające oczy, palce się cieszą i mylą klawisze. Dziecko. Skóra i zapach. Oczy takie takie. Piąstki owinięte wokół palca. Ma dziecko.

Wszystko zależy. Ale lepiej pojawiać się tam, gdzie już na ciebie czekają. To ułatwia sprawę.

Gwiazda

Kto nie lubi gwiazdą być.

Takie to było łatwe kiedyś. Wystarczyło, na przykład, mieć czas. Wystarczyło odebrać telefon. Iść na koncert. Umieć trochę pić. Gadać umieć. Wystarczyło dosiedzieć do szóstej rano. Napisać wierszyk.  Znać kogoś, kto jest kimś. Podpalić lampę i przez nią przeskoczyć. Przejść się po śniegu na boso. Wielkie mi halo. Zaliczyć egzamin na kacu. Znaleźć robotę. Objechać jakiś kontynent. Głaski i oklaski.

A potem te zadania stają się nagle jakieś trudne. To się wylewa. Tamto kipi.  A skąd ja miałam wiedzieć, że coś farbuje, a czegoś się nie daje dzieciom.  Rzeczy się brudzą i wypadają z szaf. Na łeb na szyję. Trzeba je prasować.  Żelazkiem rozsmarować słonikom uszy. Zeskrobać węgiel z kotleta. Ten choruje. Ten się obraża. Takie proste to niby miało być. To ma być pomidorowa? My się tak nie bawimy.  Ale zaraz, ja jestem gwiazda, ja umiem… Halo!

Zamiast głasków w tej roli życiowej zbieram w najlepsze wieczory ciszę na sali. Publika gapi się beznamiętnie. Ziewają z nudów, patrzą po sobie niepewnie.  Pamiętacie ją? To ta? Wyglądem coś toto nie przypomina tamtej.

Czasem odezwie się jeszcze jakiś fan.
For fun.

Ty jesteś facet!

Ona:

Wiedziałaś, że tak będzie. Przecież nie zmylił cię marsz weselny w urzędzie stanu błogosławionego. Ani ślub pościelny. Napij się. Może czegoś mocniejszego. Nie jęcz. Masz.

Tu się trzeba w garść wziąć. Głosu wewnętrznego się słuchać. Jak ty nie słyszysz głosu wewnętrznego, to co ja ci poradzę. Masz, zapal to. Może usłyszysz.  Może starzy ci go zabrali, jak myślisz? Wiesz co to jest libido? To sprawdź sobie w słowniku. Wiesz, jak facet myśli, wiesz czym, to ty myśl, też wiesz czym. I będzie super po równo. I nie rycz, na boga ciężkiego, znowu to samo. W kółko. A kto nie chce być zakochany, kobieto. Każdego zapytaj na ulicy, kto nie chce? Idź do ludzi. Mężczyźni, a jak chcesz to i kobiety. Jedno jest życie. A żyć to trzeba umieć.

Ja:

(głosem drżącym) Wspaniały z pani facet, pani reżyser. Jak ten wywiad z panią czytałam, to tak mnie dotknęło co pani mówi, że gazetę przytopiłam. W wannie akurat byłam, tam mam schron i kącik przemyśleń. Poczułam, że ze taka mnie konserwa w sosie własnym, a pani mi tu oczy otwiera, jak fajnie jest w paryżu na kawie z julią binosz. Julia jest tak szczęśliwa, pisze pani, kurcze, że szok. Ja nawet w klasie maturalnej taka nie byłam. Myślę, że ona jest tak ze dwa pokolenia do przodu niż ja i moje koleżanki zza ścianki. Ja tego nie ogarniam, tego polskiego gender. Tyle różnych rodzajów miłości, a jeszcze te opłaty miesięczne dochodzą. To mi zawsze wychodzi na niekorzyść mojej wolności.

I tajemnica egzystencjalna moja jest taka, że  jadę dalej.  Energię przekształcam, niczym elektrownia w pracę, pensję i trochę na bloga mi jeszcze starcza. Wściekłość przerabiam w rosół. Frustrację w bezsenność, co nie jest takie bez sensu, bo zawsze coś do zrobienia jest. Niespecjalnie lubię być kobietą, wolałam być facetem. Jak kiedyś. Ale denerwują mnie takie wywiady i je topię w wannie. Niby przypadkiem. Bo, co się utacham, to moje i z tego akurat zamierzam się trochę cieszyć.  Pewnie umrę bez tych romansów, coś mi się tak zdaje, cholera, do sedna swojej seksualności nie dotarłszy. Ale, gdyby ktoś chciał mi współczuć, to opowiem kawał o kupie i dupie. Czasem mam ochotę być taką, wie pani, wieśniarą niewyzwoloną.

Miło tu u pani na materacu. Chętnie bym jeszcze posiedziała, ale muszę lecieć. Muszę no. Gdzie mój beret?

Nie

Nie – powiedziałam. Powiedziałam zanim pomyślałam. Nic z tego. Nie.
Z przepony, nagłośnione niczym jęk na ósmym centymetrze, zajebiście stanowcze nie.
Widelec zamarł w połowie drogi. Ucichły mlaskania z buraków zasmażanych. Pure ziemniaczane zamortyzowało plask spadającego kotleta. Pani w telewizorze przerwała przekazywanie na żywo wiadomości i zakaszlała dyskretnie w zwiniętą dłoń: ehkm, ehkm… Pralka zwolniła obroty. Złamany paznokieć przestał boleć.
Nie.
Młody siorbnął słomką po dnie szklanki.
Nie jak dzwon jak schron. Nie bo nie.
Żadne tam miauknięcie, jęknięcie, nie pierdu pierdu, że od razu jakiś kompromis, jakieś wzięcie pod uwagę. Fajnie że masz zdanie na ten temat i ty sobie rób zgodnie z tym zdaniem powyższym, ale ja mówię nie i powtarzać nie będę. Szantaże emocjonalne, jak i argumenty racjonalne mojego “nie” nie ruszą ani nie naruszą. Jeśli czegoś jestem teraz pewna, to właśnie tego, że nie.
No, ale… „Ale” pacnęło o stół, plasło i zgasło.

Pani w telewizorze przyłożyła na chwilę dłoń do ucha, gdzie dostała sygnał, żeby dalej. Lekko chrząknęła i nawiązała gładko do wydarzeń. Widelec powędrował do ust. Propozycja poleciała w kosmos. Pralka przyspieszyła. Wszystko wróciło do normy. Młody siorbnął słomką po dnie. Przeleciało stado motyli.

Yes!

List

W dużym mieście, na osiedlu strzeżonym pukanie do drzwi może znaczyć tylko jedno –rachunkonosz. O tej porze? Za drzwiami stoi… sąsiadka. Piękna, blada okularnica. Może katoliczka. Może anorektyczka. A może tylko kobieta bez makijażu. Za plecami ma uchylone drzwi i tam świeci na pomarańczowo (okna na zachód). Okularnica w długich palcach trzyma kopertę. Kurier przyniósł, pani nie było. Ma super uśmiech.
Pięć lat tu mieszkam. Trzeci raz się spotykamy. Częściej słyszę jej życie za ścianą, niż ją widzę. Różne rzeczy słyszę. Mieszka z nim. Ale jego nie widuję. Nie mają dzieci. Po spojrzeniu, jakim obdarzyła raz młodego w windzie, wnioskuję, że może i by chciała. Więc ona ukradkiem rozgląda się po przestrzeni, szuka chłopca, którego tu akurat nie ma.
Słyszę pani głos wieczorem, mogłabym powiedzieć. Śmiechy i stukanie talerzami. Jakieś podwieczorki, takie tam. Rozmowy, najpierw ciche, potem głośniejsze, w miarę jak wino schodzi. Znajomi się już pewnie zdążyli rozmnożyć i rozwieść. A wy jeszcze nie. Zresztą on rzadko jest w domu. Być może ja to wszystko zmyślam. Czy ja mogłabym wejść do pani i usiąść w tym słonecznym pokoju, przejść na ty, kawę wypić? Wiesz, jak w MTV cribs. Łazienkę zobaczyć, wannę. Tu on trzyma swoje, a tu ty swoje. Tu się tak otwiera. A tu w sypialni filodendron niezły. A w kuchni tak. Ładny kolor na pewno, założyć się mogę.
Do widzenia, ona mówi i idzie, a ja zamykam drzwi, klamką zamykam i klucz przekręcam.

List od kuriera jest zaadresowany poprawnie, tylko, że nie do mnie. Do jakiejś osoby o imieniu i nazwisku mi nieznanym. Do mojego niepodobnym, choćby nie wiem co, wcale niepodobnym. Koperta jest biała i sucha, całkiem martwa, nadawca urzędowy. Co robić. Zerkam przez wizjer, ale już pozamykane szpary w jej życiu, zresztą co jej z tego, że jej to zwrócę.

Wpisuję w guglu nazwisko z koperty. Enterem popędzam. Dostaję wynik w fejsbuku. Piszę. Kochana, jestem kim jestem, mam tu list do ciebie, choć może nie do ciebie. Bo niejednej Asi Jaoanna a psu Kazan, a to jest przypadek jakiś, ale jeśli to do ciebie, to ja chętnie ci oddam. Jestem za tym, żeby oddać. Jeśli przy okazji poznam kogoś miłego, tym lepiej. Wcześniej była u mnie sąsiadka. Wygląda na sympatyczną, Możemy do niej zajrzeć.
Nie piszę tego wszystkiego oczywiście. Tylko oficjalne w trzeciej osobie, że list, że może do niej, choć nie wiadomo.

Telefon dzwoni po minucie. Przykładam zimny ekran dotykowy do ciepłego policzka. Dzwoni kobieta z koperty, żywa, prawdziwa i mówi, że ona czekała właśnie na ten list od kuriera. Nadawca się zgadza. Zarzucam na garb polar męża, co pachnie mężem i wychodzę na balkon. Fale sieci komórkowej do naszego mieszkania słabo docierają. Jakby to był schron, a nie dom. Na balkonie słychać lepiej. Podchodzę do barierki i pytam się w ten telefon, gdzie mieszkasz. Pani srani bani. A ona mówi, że mieszka tu. I ja podnoszę głowę i patrzę nią. Stoi na balkonie naprzeciwko. Na garb ma narzuconą kurtkę, może swoją. Też mieszka w schronie, do którego fale nie docierają. Gdybym miała beret, mogłabym ostatecznie zweryfikować miarę rzutu beretem, ale na oko to tak właśnie. Odkładamy ciepłe panele dotykowe od zimnych policzków. Za chwilę tu przyjdzie.

Przyjdzie weźmie list. Będzie inna niż tamta. Będzie mniejsza, bardziej miękka i rumiana. Będzie miała czarne włosy. Będzie miała synów dwóch w wieku szkolnym. Będzie Joasią, co umie dobrze gotować, choć nie ma na to czasu, bo pracuje w korporacji. Będzie miała manicure i ślad po opryszczce. Przyjdzie w kapciach. Będziemy się uśmiechać. Nigdy więcej się nie spotkamy, mogę się założyć.

Spacer bez pieska

Zimowy spacer. Spacer z pieskiem bez pieska. Śnieg skrzypi pod nogami. Krok, krok, zagłusza krzyk, krzyk.
Czasem wystarczy pomyśleć „nie wytrzymam, zaraz wyjdę”. Czasem nie wystarczy.
W zależności od temperatury wrzenia lawy, wychodzi się na chłodno lub na gorąco. Na Skandynawa – but zawiązywany z kamienną twarzą, kurtka, czapka, klucz… Na Hiszpana – bez szalika, ale za to z trzaskaniem drzwiami. Ja raczej na Skandynawa. Sąsiedzi nie lubią trzaskania.

Spacer bez pieska. Odbywa się po nic. Odbywa się bez celu. W kółeczko dookoła bloku, na ile starczy sznureczka.
Pierwsze kółeczko – na tzw. kombajn. Czyli – nic mnie nie ruszy, niech się goni, w dupie to mam, zabiję, wyjadę, zniknę. Lawa kapie na śnieg, psss, psss, syczy. Nogi same bez zachęty.
Drugie kółeczko – na bidulę. Oj zimno, zimno, nóżki mi marzną, kopnę śniegu kulkę. Od bloku do bloku, od drzewa do drzewa, może tu skręcę, e, może tam. Jak mnie kto zabije, będą mieli. Błąka się to to po trawnikach, potyka się o sznuróweczki. Ale lezie. Bo para te tłoki wciąż tłoczy i tłoczy.
Trzecie kółeczko – na wyhamowanie. Czwarte – to już na zmarznięte nereczki. Do domu do domu. Śnieżek dalej skrzypi pod nogami, choć to nie szamoni ani wal de zi. Choć to nie szaleństwo na stoku, tylko samo szaleństwo. Do domu.
Kiedy klateczka wyrośnie przed nosem, to jednak nie do domu. Jednak piąte kółeczko, za przeproszeniem, sobie pierdolniesz. Piąte kółeczko bez pieska jest kluczowe. Zimno i wieje, ale wózeczek i saneczki zahartowały ciało i duszę (nie chcę ale muszę). Zdajesz sobie sprawę, że to, co właśnie robisz, to kołysanie sobie robisz. Sobie samej mamę robisz, jak dziecku. Krok, krok. Robisz sobie spacerkiem bez pieska przerwę, wyrwę w świecie na kołysanie. Już dobrze, krok krok.
Przypomina mi się scena, film, nieważne. Kluczowa sprawa w piątym kółeczku to jest przyswojenie jednej myśli. Że to nie jest moja wina. Nie moja, że słabo. To nie jest moja wina. Oj, taki ze mnie terapeuta z produkcji filmowych, scenariuszy oskarowych.
Światło w oknach, śnieg pod stopami. Ukryte psie gówienka. To nie jest moja wina. Ciii. Krok, krok, kap, kap.
Kiedy wracam bez pieska, jest lepiej. Choć z twarzy wyglądam gorzej. Spokojnie już, na Tybetańczyka, przyjmuję wilgotne cmoknięcia. Gdzie byłaś. Nie odbierałaś. Nie mogłaś?

Być może piesek jest konieczny w sytuacji posiadania rodziny.

Czytaj dalej

Kar nawał

NIE mówi się o znajomej kobiecie, która weszła do sklepu (na basen/do baru/na prom wycieczkowy po rzece Nil), nie mówi się -  młoda księgowa, niepracująca księgowa, samotna księgowa. Ani wyrodna księgowa (taka, którą inne księgowe na przerwie, na papierosku, obgadują, że jej księgowanie nie przeznaczone, że excela to ona się dotykać nie powinna).
Nie, nie mówi się.

Ale matka, to co innego. Matka młoda, samotna matka, matka siatka.
Matka matką z dzieckiem czy bez dziecka.

Czasem należy społeczeństwu szanownemu zmylić trop, uwagę odwrócić, przewietrzyć myśli poklejone dialektyką rodzinną. I sobie. Sobie przede wszystkim.
W tym celu, wychodząc dziś z domu, zabieram kamuflaż. Windą, klatką przemykam normalnie, niby nic. Ale już za zakrętem, za blokiem, wyciągam przebranie (bez przebrania daleko nie zajdę, psy mnie rozpoznają i będą ujadały). Palce z parówek chowam w rękawiczki. Upycham pod czapkę włosy z makaronu. Zamalowuję niedoskonałości cery farbą olejną w kremie. Perfumy wącham nieufnie. Jadą zupą pomidorową albo mi się wydaje. Beznamiętne spojrzenie zamieniam na namiętne. Służy mi do tego erotyczna aplikacja na podróbie iphona. Dżins mam obcisły, a dekolt pogłębiony.

Idę. Mijam sklep. Mijam basen. Mijam plakat z reklamą wyprawy po rzece Nil. Mijam bar. Mijam poradnię psychologiczno psychiatryczną. Idę.
I myślę:
Matka, a nastolatkę udaje! Dość żenujące.

Konkurs c.d.

Konkurs trwa.  Żeby wyjść z grupy, trzeba znaleźć się w pierwszej dziesiątce, więc serdecznie proszę o Wasze głosy. Na numer 7122 należy wysłać SMS o treści A00829. Głosowanie trwa do czwartku 19 stycznia. W tym wyścigu liczy się KAŻDY głos, więc proszę, polecajcie dalej znajomym. Poza tym, jeśli tylko zobaczycie porzucony telefon…, taki telefon kolegi albo teściowej, co sobie leży albo się ładuje…

Uwaga!  W numerze A00829 znak „0” to cyfra zero. Nie należy także nie wstawiać w SMS spacji.

Koszt SMS to 1,23zł brutto. (który to dochód zostanie przekazany na turnusy rehabilitacyjne dla osób niepełnosprawnych).

Dziękuję wszystkim.